Agoraphobia
Agoraphobia เป็นโรควิตกกังวลชนิดหนึ่งซึ่งเกิดจากความกลัวที่จะเกิดอาการตื่นตระหนก
( panic attack ) ในสถานที่ที่หนีออกไปลำบากหรือไม่มีคนช่วยเหลือ
ผู้ป่วยจากโรคกลัวที่ชุมชนจึงมักหลีกเลี่ยงสถานที่สาธารณะหรือสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
ในผู้ป่วยที่อาการรุนแรงอาจหมกตัวอยู่ในบ้านและไม่กล้าออกจากสถานที่ที่คิดว่าปลอดภัย
สาเหตุโรคกลัวที่ชุมชน
สาเหตุของการเกิดโรค
อาการกลัวที่โล่งยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
คาดว่าอาการกลัวที่โล่งเกี่ยวข้องกับอาการวิตกกังวลอื่นๆสภาพแวดล้อมที่เคร่งเครียดและการใช้สารเสพติด
อาการนี้พบมากในเพศหญิง การใช้ยากดประสาทและยานอนหลับ เช่น เบนโซไดอะซีพีน ( benzodiazepines
) อย่างต่อเนื่อง
จัดเป็นเหตุให้เกิดอาการกลัวที่โล่งเพราะการหยุดใช้ยาและการรักษาอาการติดยาดังกล่าว
ทำให้อาการกลัวที่โล่งทุเลาลง
การดำเนินโรค
พบในวัยรุ่นตอนปลาย มักเรื้อรัง
อาจเกิด panic
บ่อยทำให้กังวลและกลัว ( panic +agoraphobia )
หากเป็น agoraphobia อย่างเดียว มักเป็นเรื้อรัง อาจมี depressive
disorder, alcohol dependence ร่วมด้วยกรณีที่มี panic ร่วมด้วยหาก panic หาย agoraphobia มักหายด้วย
อาการโรคกลัวที่ชุมชน
วิตกกังวลนี้มักจะประกอบด้วยความกลัวการขายหน้าต่อประชุมชน
เพราะอาการกลัวที่โล่งเป็นอาการนำของอาการตื่นตระหนกที่ทำให้ผู้ป่วยคลุ้มคลั่งต่อหน้าผู้อื่น
ผู้ที่มีอาการกลัวที่โล่งจะมีอาการตื่นตระหนกในสถานการณ์ที่ตนเองอึดอัด
รู้สึกไม่ปลอดภัย ควบคุมไม่ได้ หรือห่างไกลจากสิ่งที่สามารถช่วยเหลือเขาได้
ในรายที่มีอาการมากจะอยู่แต่กับบ้านไม่ออกไปไหนเป็นปีๆ
ผู้มีอาการจำนวนมากชอบที่จะมีผู้มาเยี่ยมอยู่ในบริเวณที่พวกเขาควบคุมได้และ
ชอบที่จะทำงานในที่ๆรู้สึกว่าปลอดภัย ถ้าผู้กลัวที่โล่งออกไปจากเขตปลอดภัยของตน
อาจจะเกิดอาการตื่นตระหนกได้
ความชุกของอาการกลัวที่โล่งในสหรัฐอเมริกาคือประมาณร้อยละ 5 ต่อปี
การรักษาโรคกลัวที่ชุมชน
การรักษาโรคกลัวที่ชุมชนหรืออาการกลัวที่โล่ง
สามารถทำได้โดยให้ผู้ป่วยเข้าไปเผชิญกับสิ่งที่ตนกลัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป ( graded
exposure ) จนผู้ป่วยเกิดความชินชากับสิ่งนั้นเช่นในผู้ป่วยที่กลัวความสูงเราอาจให้ผู้ป่วยขึ้นไปนั่งริมระเบียงชั้น
2 วันละ 1 ชั่วโมง ผู้ป่วยจะเกิดอาการกลัว
เมื่อเริ่มไปนั่งแต่อาจจะกลัวไม่มากนักเพราะอยู่แค่ชั้น 2 ความกลัวจะค่อยๆลดลงเมื่อเวลาผ่านไป
และแทบจะไม่กลัวเลยเมื่อหมดเวลา 1 ชั่วโมง
วันต่อมาให้ทำแบบเดิมอีกผู้ป่วยก็จะกลัวอีกเมื่อเริ่มออกมานั่งแต่จะกลัวน้อยกว่าและจะหายเร็วกว่าเมื่อวาน
ทำทุกวันจนผู้ป่วยหายกลัวความสูงระดับชั้น 2 ก็ให้ขึ้นไปทำแบบเดียวกันกับชั้น 3
และเลื่อนชั้นไปเรื่อยๆจนถึงระดับที่ผู้ป่วยพอใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น